Jan Wallyn
“Queer, daar voel ik mij het meeste thuis.” De woorden vallen eenvoudig, bijna achteloos. Maar achter die eenvoud schuilt een leven lang zoeken. We ontmoeten elkaar in het Brusselse LGBTQIA+-centrum Les Grands Carmes , waar Jan Wallyn zich opmaakt voor onze fotoshoot. Iedere beweging van de kwast lijkt een klein statement: dit is wie ik ben, vandaag, nu. Hun boek Een doodgewone dag: door de ogen van een non-binaire laatbloeier begint niet met een literaire droom, maar met ee
Ariane Giraneza Birekeraho
Er is een hardnekkige mythe dat alles vanzelf beter wordt zodra de ‘juiste mensen’ op de juiste plaatsen zitten. Meer vrouwen in de politiek, meer queer mensen in het parlement, meer mensen van kleur in de bestuurskamer—en het systeem zal zichzelf van binnenuit hervormen. Maar representatie is een voet tussen de deur, geen revolutie. Want ondertussen zitten we, opnieuw, met een clubje dat zichzelf op de borst slaat terwijl de helft van de bevolking in de schaduw blijft staan.
Kirsten van Teijn
In de canon van de liefde is monogamie de standaard. Twee mensen, één exclusieve band, voor altijd. Het is het model waar romantische komedies op draaien, waar notarissen contracten voor opstellen en waar de samenleving haar hele emotionele economie aan ophangt (ja kijk, het is bijna valentijn). Maar wat als je met meer mensen een leven wilt opbouwen? Wat als je liefde zich niet laat vangen in een duopolie, maar een meerstemmig akkoord wil vormen? Kirsten van Teijn (zij/haar,
Fleur Pierets
NL ( English below ): We dobberen in de Noordzee. Drijvend op de rug, armen wijd gespreid, boven ons een stralend blauwe lucht, doorspekt met wolken. Het zoute water draagt ons, terwijl onze lichamen zich overgeven aan de stroming. ‘Zou dat zeewier zijn?’ ‘Ik denk het.’ ‘Zullen we misschien toch even het interview doen?’ Ik praat met Fleur — schrijver, kunstenaar en onvermoeibare mensenrechtenactivist. ‘We zouden dankbaar moeten zijn voor wat we al bereikt hebben.’ Daarmee w
